Durven stoppen

Soms maak je een keuze die klopt op papier, maar niet in je lijf. Ruim een jaar geleden dacht ik zeker te weten wat ik wilde. Ik begon in September vol enthousiasme aan de lerarenopleiding Nederlands in deeltijd en liet alles wat ik had opgebouwd achter me.

Ik was ervan overtuigd dat dit was wat ik altijd al wilde doen en nooit durfde. Ik startte vol enthousiasme en sloot mijn coachingspraktijk. Daar was geen tijd meer voor, want ik zat uren huiswerk te maken en te leren. Ik vond het geweldig, voelde me nuttig en had een doel. De tentamens gingen goed, ik haalde mijn punten en bij deze opleiding hoorde ook een stage.

De stage was totaal iets anders dan de opleiding. De omgeving was verwarrend, ik voelde me heel klein in een grote school. Mijn spieren verkramp­ten zodra ik naar binnen stapte en ondanks dat alle collega’s aardig waren, voelde ik me niet thuis. Ik wist eigenlijk meteen al dat dit niet mijn toekomstige baan zou worden. Wat doe je dan?

Ik volgde mijn intuïtie en na drie stagedagen besloot ik te stoppen. Van uren leren, opdrachten maken en stage, naar helemaal niks meer.

Ik had mijn coachingspraktijk stopgezet en mijn website verwijderd. Deze voldeed al niet helemaal aan mijn wensen, dus weg ermee. Daar zat ik dan, met mijn ziel onder mijn arm. Hoe kon dit zo gebeuren? Wat had ik over het hoofd gezien? Ik had toch bewust deze keuze gemaakt? Kortom, er kwamen meer vragen dan antwoorden.

Ik heb de tijd genomen om deze vragen serieus te nemen en na te denken over mijn eigen gedrag. Dit kostte veel tijd, energie en verdriet. Opgelucht voelde ik me allesbehalve.

Ik neem je in deze blogs mee in mijn persoonlijke ontwikkelingsproces, vanaf het moment dat ik stopte met mijn opleiding tot aan de dag dat mijn nieuwe website live ging. Niet omdat ik alle antwoorden heb, maar omdat ik heb geleerd hoe belangrijk het is om jezelf serieus te nemen, juist wanneer je stopt. Loop je een stukje met me mee?