Rust die ik niet heb gekozen

Ik staar naar mijn beeldscherm en ik realiseer me dat ik eigenlijk niet weet wat ik wil schrijven. Wil ik schrijven over alle dingen die ik nog niet kan of heb? Wil ik schrijven over wat ik juist wel kan of heb? Als je een blog schrijft, dan moet je een doel hebben. Je wilt de lezer meenemen in je verhaal, in je gedachten. Dit wil je omdat je hen ergens van wilt overtuigen of ergens getuige van wilt laten zijn.

De vraag is: wil ik dat vandaag met deze blog ook? Ik heb werkelijk geen idee. De reden is dat ik rust moet nemen, want ik heb chronische ontstekingen aan al mijn holtes. Er staat een operatie op de planning en tot die tijd is het vooral rusten. Schrijf ik dan toch iets over wat ik heb!

Rust nemen en nadenken over je passies, je acties, je doelen, dat gaat alleen als je hoofd meewerkt. Mijn hoofd zit vol, maar niet met gedachten. Ik leef van kleine klusjes in huis, een kopje koffie, een stukje lezen, eten maken en vervolgens weer naar bed gaan. Het lukt me nog net om iedere ochtend een flinke wandeling te maken met de hond. Als dat betekent dat ik de rest van de dag niet veel energie heb, dan heb ik dat er echt voor over. Ik vind het heerlijk om te lopen en de natuur in me op te nemen, dat neemt niemand me af. Misschien betekenen die wandelingen daarom wel meer voor me dan alleen wat beweging. Ze herinneren me eraan dat er altijd iets overblijft om van te genieten, ook wanneer veel andere dingen tijdelijk niet lukken.

Op de een of andere manier heb ik wel rust en pieker ik niet over wat ik allemaal zou moeten doen. Ik zie het als een nieuwe fase die straks aanbreekt als ik hersteld ben. Nu schrijf ik toch weer over iets wat ik kan. Misschien is dat wel de les van deze periode. Niet kijken naar wat tijdelijk niet kan, maar naar wat er nog steeds mogelijk is. Uit elke fase van je leven valt iets te leren, als je bereid bent ernaar te kijken.